boşunaymış her şey
sabun köpüğü gibi dağıldı, yok oldu
her şey, bütün hayallerim
ben bunu hak etmemiştim halbuki
kalbim deli gibi çarparak geçirmiştim günlerimi
güne onunla uyandım, ona sarıldığımı düşünerek uykuya daldım
hep onunla birlikteydim rüyalarımda
mutluydum hiç olmadığım kadar
onu göreceğim günlerin hayaliyle yaşadım
sadece hayaliyle yetinmeyecektim belki de artık
oysa şu anda her şey o kadar siyah ki
bütün her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu gördüm
boş yere hayallere dalmışım
gerçek hiç ummadığım bir anda, rastgele vuruldu yüzüme
hem de hak etmediğim bir şekilde
tanrım beni kurtar bu boşluktan
artık onunla karşılaştırma beni
her defasında daha fazla parçalanıyor yüreğim
bir sonu olmayacak biliyorum bu parçalanışın
boş yere çarpmış kalbim o kadar
olmayacak bir hayalin peşinde koştum, koşuyorum
artık hiç umudum kalmadı
bana bu acıyı verdin, dayanmama ne olur yardım et
yarın artık yepyeni bir güne uyanmak istiyorum
onu unutmalıyım, bunu yapmak zorundayım
yoksa içinden çıkamayacağım sonsuz bir karanlığa sürükleneceğim
ne olur Allahım bana güç ver
unutayım onu...

İYİ DOSTLUK VE AKRABALIK İLİŞKİLERİ STRESİN DÜŞÜRÜLMESİNDE ÖNEM TAŞIYOR

Doç.Dr.Ökmen stresle başa çıkmak için önerilerini şöyle sıralıyor:
"Bunlardan bir tanesi iyi arkadaşlıklar edinmek.İnsanların yalnız oldukları zaman
stres katsayıları yükseliyor.Kişinin stresli olduğu anlarda yakın çevresinden destek
alması önem taşıyor.
Biriyle bir şeyler paylaşırsanız,ortak bir şeyler yaşarsanız stresiniz daha düşük
oluyor.Bu kişiler aile bireyleri,yakın dostlar olabilir.İş arkadaşlarınızla iyi ilişkiler
de önem taşıyor.Uzak dostlarınızla internet ya da mektup yoluyla haberleşmek,iyi
bir iletişimde olmak da fayda sağlıyor."
"Bunun dışında mutlaka egzersiz yapmak,30-40 dakikalık yürüyüşler insanın
stresinin dağılması açısından ve fiziksel açıdan önem taşıyor.Aynı şekilde,düzenli
ve kaliteli uyku da önemli.İnsanların stresle başa çıkabilmeleri için mutlaka uyku
problemlerini çözmeleri gerekiyor.Öte yandan beslenme de önem taşıyor.Kişiler
sağlıklı yiyecekler yedikleri zaman daha mutlu ve daha az stresli oluyorlar."

 
BİR EFLATUN ÖLÜM

kırgınım, saçılmış
bir nar gibiyim
sessiz akan bir ırmağım
geceden

git dersen giderim
kal dersen kalırım

git dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım

ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü günleri bırakırım.

aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip yağmurlara durayım.

söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım

belki
sararmış
eski resimlerde kalırım

belki esmer bir çocuğun dilinde.

bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti
değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.

aynı gökyüzü aynı keder...

BEHÇET AYSAN

BEKLEMEK İNTİZARIMDIR

Kapatıp gözlerimi sensizliği yazıyorum ezberden, gökler sağnak sağnak
yalnızlık yağdırırken üstüme, ben içimde bulutlar biriktiriyorum
müzmin kavgalarıma... Sana kavgalar büyütüyorum İstanbul, boşalan sevda sokaklarında...
Sana kahırlar biriktiriyorum İstanbul,
bir ah'la devriliyor üstüme hasret kentleri...
Çilesi hayat olan bir cezayı çekiyorum müebbet, söylesene ne zaman çıkar af ölüme?
Sana bestelediğim şarkılar hala hüzzam, içimi döktüğüm denizler hala hırçın...

Her gece yastığıma biriken gözyaşlarımı "bu son yağmurumdu yokluğunun
çorak toprağına rahmet diye inen" diyerek doğan güneşe asarken bedbin bir
kahır oluyor umut... Son kez bakar gibi baksam da sokaklarına, biliyorum
yeniden yazılacak kaderim yollarına...

Şimdi cümle cümle yokluğunu yazıyorum, kahırdan pas tutmuş yüreğime...
Yaramaz bir çocuk oluyor kalbim... Laf anlamıyor... Yoktan anlamıyor bir türlü...
Lisanım lâl kalıyor adından başkasına, kelimeler acıya çalıyor... Olmuyor sensiz...
Sensizliğin ötesi bensizliğe çıkıyor!

Silindi hafızamdan artık seni olmayan cümleler...
Sensizliğime inat senli cümleleri miğfer yapıyorum hayata...
Kan kaybeden yaram "zaman" şimdilerde...

Şimdilerde;
küskün papatya kırılganlığıyla bakıyorum bahara, boynu bükük, kırgın, zavallı...
Anla ki; hala küskünüm yokluğuna... Anlaki hala kabuk bağlamadı yaran!!
Oluk oluk kahır damlıyor yaralarımdan, dönüşü olmayan bir uçuruma
sürükleniyor yokluğun...

Bilmiyorum, şimdi hangi satıra gizlenir aşikar öfkeler? Ben öfkeden kalkan
yumruklarda gizliyorum seni... Öyle yakışıyorki adın isyanıma...
"Davam" diyorum sana... Kavgama en çok yakışansın sen...
Acıyı AŞK diye kalbime hapsedensin... Bu yüzdendir sevdanı dava yapışım,
bu yüzdendir davamın kavgalarında kalbimden dağlanışım!!!

Yar! Ya gel şirinim ol sevdanı sal yüreğime, yada git en güzel şiirim kal kalemimde...
Yeterki bekletme umudumu hayatın buruk kelimelerinde..

Dört yanımı saran bu bekleyişlerimden alıp kendimi beklentisiz yarınlara adıyorum.
Saçma sapan bir hayatın orta yerinde içimdeki mahşer kalabalığında kaybolmamak
adına, dilsiz suskunluklar biçtim lisanıma... Sağır bir yalnızlık, anlamsız sensizliğim
le yaşadığımdan çok yaşlanıyorum...
Aynalar neden bu kadar acımasız, neden bu kadar gaddar?
Çocuksu gülüşümü, masum bakışımı silip attı yüzünden umursamazca...
Oysa ben her sabah aynaya baktığımda çocuk gülüşlerimi biriktiriyordum yarınlarıma
titiz bir itinayla...
Oysa ben her sabah aynaya baktığımda gözlerimde biraz sen biriktiriyordum birgün gözlerimdeki boşluğu doldurman umuduyla...
Şimdi gözüm sensizliğin yangınlarında yanıyor kör  olurcasına...
Bu sefer kötü yandım, ateşle oynadım...
Seyri firur etmenin zamanı geldi artık, senin olmadığın bu içimden çekip gitmenin zamanı geldi.. .

La mekan gönlüme ansızın giren bu beklenmedik sende kim? Bil ki yaşanılası
değildir ömrüm, ömrüm yaşanmamışlıkların enkazıdır... Ömrüm hayali
korkunç ütopyaların masum kurbanıdır... Demek geldin... Geldin de..
Yaşamı hayata teğet geçen, bu ölüm kokan gönülde, enkazımın ağır olduğunu
hesaba katmadan mı geldin... Şimdi mekansızlığımamı, gelişinin hesapsızlığınamı,
geldiğin gibi gidecek oluşunamı yanmalıyım? Şimdi bu gelişini yoksa gelmemişmi
saymalıyım? Senli uykularımda cennet yeşili baharı görüyorum rüyalarımda,

Şimdi verip aşkı aşksızlık yangınına, gidiyorum sevdasız yamaçlara,
 hayatla kardeş oldumya, bütün aşklar haram bana...
                                                  

                                                                                                                                  ALINTI