"adımlarım sözlerden bihaber...

 yol bitmez,ben,yürürüm..."

yitirdim aşkın kimliğini

uzaklara sürgün bedenim

yürüyorum
dilimde aynı türkü
ne yana dönsem
sana çarpıyorum

suskular sinmiş köşeye
hangi kapıyı aralasam düşlerim

kopan hüzün parçaları
keserken yüreğimi
iliklerime dek üşüyorum...

Adresim Hüzün

bugün günlerden hüzün
yer hüzün ülkesi
intiharda bileniyor duygular
hüzünlü bir karanlığa

dolaşıyorum gelişigüzel
ayağımın altında dallar eziliyor
hüzün kırılıyor yalnızca

hüzün alıp
hüzün satıyorum
kazancım hüzün
kaybım da

gül uzatıyor küçük bir kız
:
“al bunlar en güzelleri
adları hüzün çiçeği
hüzün kokarlar aynen hüzünlü gönlün gibi...”

ağaç olsam
hüzün dökülüyor yapraklarımdan
yağmura koşsam hüzün boşanıyor üstüme
bıraksam kendimi kaçsam oradan
yok olası hüzün koşuyor ardımdan!

ben: hüzün
ikametgah: hüzün sokağı
adresim bu işte!

beni ararsan hüzn'ü sorman yeter

bir köpek uluyor sokakta
hüzünlü bir ölümdür buralar!

 
Naime Erlaçin
 

Toprağa Düşen Soluk Bakışım Sararken Geceyi..
Yalnızlığımın Gölgesinde Yüreğim..Benliğimse Ayaz..
Suskunum..ama Kabul Etmiyorum..Yalnızlıktaki Tükenmişliği...

Sesim Çıkmasa da..Nefesimden Tanır Beni Gece..Duyar Feryadımı..
Tükenen Ayaklarımın Sessiz Çığlığını Duyar...
Anlar.. Hüzünle Beslenen Yüreğimin Ahını..
Yaşar Benle Birlikte...Özlemimi Çoğaltan Şu Yalnızlığın Siyahını...

Şimdi Suskunluğum Akıyor Yüreğimin Kuruyan Damarlarından..Damla Damla..

Dokunmayin Hüzünlerime
Gelin paylasalim mutluluklari
Ama
Dokunmayin hüzünlerime
Mutlulugun yolu
Hüzünden geçer
O yemekte tuzum
Kahvemde seker...
Alin sizin olsun mutluluklarim
Bir parça hüzün kalsin yanibasimda
Hüzün Çölde...vahaya giden yol demek
O vahaya er-geç ulasmak için Hüznün sarp yollarinda..
Yürümek gerek...